พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงครามโลกครั้งที่สอง 

เปล่าครับ ผมไม่ได้ไปเที่ยวเมืองกาญจน์ เที่ยวสะพานข้ามแม่น้ำแคว
แต่ผมต้องไปทำงาน (เหมือนเคย) ในต่างประเทศ
ไปถึงเมือง นิวออร์ลีนส์ รัฐหลุยส์เซียน่า ทางใต้สุดของสหรัฐอเมริกา


มิถุนายน 2552

จากข้อมูลนำเที่ยว ที่นิวออร์ลีนส์มีพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งน่าสนใจมากครับ
เป็นพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติของอเมริกาเสียด้วย

The National WWII Museum - D Day Museum
เป็นสถานที่เก็บรวบรวมประวัติความเป็นมา เรื่องราว
และวัสดุสิ่งของที่เกี่ยวกับการสงครามในสนามรบที่สำคัญ
สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับการยกพลขึ้นบก
ของกองทัพสหรัฐฯ ที่ฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2487

และที่มีการจัดสร้างพิพิธภัณฑ์การยกพลขึ้นบกขึ้นที่นี่ก็เพราะ...

อ่านเรื่องนี้ต่อที่บล๊อกของผมครับ คลิกเลย

แนะนำแผนเที่ยวเกาะบาหลี ประเทศอินโดนิเซีย 

เพิ่งเขียนเสร็จเมื่อไม่กี่วันก่อน เพื่อเป็นคำแนะนำให้กับเพื่อนสนิท
ของผม ที่กำลังมีแผนที่จะไปขับรถเที่ยวกันเองกลุ่มใหญ่ปลายปีนี้
ที่ บาหลี อินโดนิเซีย เลยขอเก็บเอามาลงไว้ที่นี่ให้อ่านกันได้
เป็นประโยชน์กันไปทั่วๆ ครับ



บาหลี เป็นหนึ่งในแดนต่างประเทศแห่งแรกๆ ที่ผมไปเยือนในชีวิต
ไปแล้วไปอีกอยู่หลายครั้ง
และทุกครั้ง ผมบอกได้เลยครับว่า มีแต่ความประทับใจ
ทั้งในธรรมชาติ วัฒนธรรม ปูชนียสถาน
อาหารการกิน ผู้คนพลเมืองชาวบ้านร้านถิ่น
ไปกี่ครั้ง ผมก็ยังจำเรื่องราวของแต่ละครั้งได้ไม่มีลืมครับ
ไปแล้วไปซ้ำอีกได้ไม่รู้เบื่อ ไปทำงานก็ดี ไปเที่ยวเองก็ดี
แนะนำเลยครับ เที่ยวบาหลี ไม่มีผิดหวังครับ

อ่านคำแนะนำแผนเที่ยวบาหลี คลิกที่นี่เลยครับ
อ่านแล้วอย่าลืม
ช่วยแสดงความคิดเห็นติชมไว้ให้เป็นกำลังใจผมบ้างนะครับ

 ตึกสูง หวาดเสียว 


เมษายน 2552

ไม่ได้เข้ามาเขียนเสียนานหลายเดือน
ไม่รู้ว่าแฟนๆ ที่เข้ามารออ่าน จะงอนกัน พากันหนีไปหมดแล้วหรือยัง

งานไม่ค่อยมีมากเหมือนก่อนครับ
หลายๆ เหตุผล ทั้งบ้าน ทั้งเมืองไทย เศรษฐกิจไทย เศรษฐกิจโลก
แล้วก็ความไม่เต็มร้อยของผมเอง
ไม่รู้ว่า อีกเมื่อไหร่ อะไรๆ มันจะเข้าที่เข้าทางเหมือนก่อนๆ อีกครั้ง

รูปนี้มาจากทริปล่าสุดครับ
ผมพาคณะเล็กๆ เพียงแปดท่าน ไปเที่ยวอเมริกา กับแคนาดา
คราวนี้สังเกตได้ว่า อเมริกาไม่มีนักท่องเที่ยว หรือแม้คนท้องถิ่น
เดินขวักไขว่จับจ่ายใช้สอยมากเหมือนเมื่อครั้งก่อนๆ แล้ว
น่าจะเป็นเหตุผลจากพิษเศรษฐกิจ แฮมเบอร์เกอร์ไครสิส
ที่กำลังระบาดอยู่ตอนนี้
รวมทั้งปัญหาเดิมๆ เรื่องความปลอดภัยจากการก่อการร้าย
ที่คนอเมริกันยังคงหวาดผวาอยู่ทุกเวลา

วันหนึ่ง พวกเราได้พากันขึ้นไปดูวิว บนตึกเอ็มไพร์สเตท
อันเป็นตึกที่สูงที่สุดในมหานครนิวยอร์ค
หลังจากที่ตึกแฝด เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ถูกถล่มราบลง
เมื่อกันยายน 2544
คนเข้าคิวรอขึ้นตึกน้อยจนน่าแปลกใจ จริงๆ ครับ ไม่น่าเชื่อเลย

ในรูปนี้
ผมขอให้เพื่อนนักท่องเที่ยวฝรั่งหน้าตาน่ารักสาวหนึ่งถ่ายให้
เลยออกอาการเขินนิดหน่อย
ด้านหลังเป็นทิศตะวันตกของเกาะแมนฮัตตัน
เห็นแม่น้ำฮัดสัน และฝั่งตรงข้ามด้านไกล อันเป็นรัฐนิวเจอร์ซี่

ขึ้นตึกสูงอย่างเอ็มไพร์สเตทเป็นประสบการณ์ที่ไม่ควรพลาด
เมื่อไปเยือนมหานครนิวยอร์ค สหรัฐอเมริกา สำหรับทุกๆ คน
แต่พอขึ้นไปแล้วก็อดคิดหวาดเสียวไม่ได้
กลัวว่ามันจะถล่มลงมาเมื่อไหร่ ไม่ทันตั้งตัว
ก็ตึกนี้มีอายุ 78 ปีเข้าไปแล้ว
ขึ้นไปบนตึกสูงกว่า 100 ชั้น อย่างนี้แล้ว
มัน หนาวววววววว มัน เสียวววววววว
จริงๆ ครับ ท่านผู้ชมมมมมม...

 งานที่ไม่สนุก ก็มีเหมือนกัน 


พฤศจิกายน 2551

วันนี้ไม่รู้จะเขียนอะไรครับ
เลยเปิดดูอัลบั้ม เลือกรูปมาดูหลายรูปในรอบหลายทริปที่ต่อๆ กัน

ดูแล้วเลยทำให้นึกได้ว่า
งานที่ผมทำเป็นงานที่เล่าให้ใครฟังก็มักจะมีคนอิจฉา
บอกว่าได้บินไปโน่น มานี่ เมืองนู้น บ้านนี้
ใครๆ ที่คุยด้วยก็อยากทำบ้างทั้งนั้น นัยว่า ได้เที่ยวทั่วโลกฟรีๆ
มีแต่เรื่องสนุกๆ

ลืมนึกไปว่า มันเป็นงานที่ต้องรับผิดชอบชีวิตคนอื่น
เอาอกเอาใจคนหลากหลาย สิบพ่อยี่สิบแม่ พร้อมกันในคราวเดียว
ให้มีความสุข อิ่มอร่อย และบันเทิงเริงใจ
สมตามอย่างที่ทุกท่านต้องการ

แต่ผมว่านี่มันเป็นงานที่ยาก ยากมาก ถึงยากที่สุด
ที่จะรู้ได้ว่า ทำอย่างไรจะให้ทุกคนในคณะมีความสุข
จากการทำหน้าที่ของเรา

ให้ข้อมูลมากไป ก็ว่าน่าเบื่อ น้อยไป ก็ว่าไม่มีความรู้
ให้ฟังเพลงก็ว่าหนวกหู ให้นั่งชมวิวสวยๆ เงียบๆ ก็ว่าเหงา
พาเที่ยววัดเที่ยววังก็ว่าล้าสมัย
แต่พาไปซื้อของที่ไหน ก็ว่าได้เปอร์เซ็นต์

ผมทำมาปีนี้ก็สิบห้าปีเต็มเข้าแล้ว
แต่บางครั้งผมก็คิดว่า งานนี้มันยังยากซะจริงๆ

ถามว่า สนุกมั้ย? ก็ต้องขอคิดดูอีกครั้ง ก่อนตอบ :)

เขียนไว้ตรงนี้ แบบบ่นๆ หวังว่าท่านที่เข้ามาอ่านจะไม่รำคาญนะครับ
เริ่มกลับมาว่างอีกแล้วจะได้มีแรงและเวลา เอารูปสวยๆ มาให้ดูกันอีก

ส่วนรูปนี้ก็ได้เพื่อนร่วมทริปจัดให้สวยๆ แบบเหงาๆ
ตอนจะเริ่มหนาวๆ ริมทะเลสาบเคอนิก ที่เยอรมัน
เป็นรูปจากทริปที่ผมไม่มีความสนุกเลยของปีนี้

รูปยังเร่งสีไม่ขึ้นเลยครับ นับประสาอะไร

 ต้องไปอ๋อเอง 


กันยายน 2551

คราวนี้ผมไป อินเดีย มาครับ

พูดถึง อินเดีย นักท่องเที่ยวคนไทยเราส่วนมาก
คงไม่ค่อยมีใครอยากไปเที่ยวไปเตร่เท่าไหร่

ถ้าอินเดียไม่ใช่แหล่งอารยธรรมยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งของโลก
ถ้าอินเดียไม่มีสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
ถ้าอินเดียไม่มีแหล่งมรดกโลกที่สำคัญหลายๆ แห่ง

เมื่อบอกว่าจะไปเที่ยวอินเดีย
ภาพแว้บแรกที่เรามักจะนึกถึงก็น่าจะเป็น
ผู้คนจำนวนมากมายมหาศาล เบียดเสียดยัดเยียด
ไม่มีเข้าคิว ไม่มีระเบียบ
นึกถึงอากาศร้อนๆ ระดับสี่สิบกว่าองศา อาบเหงื่อกันโทรมร่าง
แล้วก็บรรยากาศรายรอบตัวที่ไม่ชื่นตา ชื่นจมูก

แต่เอาเข้าจริง ก็ล้วนแต่มาจากคำบอกเล่ากันเท่านั้น
หาคนที่ได้ไปสัมผัสจริงๆ มาพูดมาคุยไม่ได้เท่าไหร่เลย

วันสุดท้ายก่อนกลับบ้านเที่ยวนี้
เราได้ไปเที่ยวหลายแห่งในเมืองหลวงของอินเดีย ที่กรุงเดลี
ทั้งเมืองเก่าและเมืองใหม่

ที่โบราณสถาน กุตั๊บมินาร์ มีอะไรๆ น่าดูชมมากมาย
รวมทั้งแท่นคอนกรีตขนาดใหญ่หลายแท่ง ที่ตั้งอยู่ในสนามหญ้าเขียวๆ

ถามจากมัคคุเทศก์แขก เพื่อนก็บอกว่าเป็นแท้งค์น้ำโบราณ
เราก็นึกภาพกันไม่ออกว่าเป็นลักษณะไหน
ไอ่ครั้นอยากจะดูข้างบนก็ต้องปีนขึ้นไปดู

ลำพังเรื่องแค่นี้ไม่น่าจะเหนือบ่ากว่าแรงอะไรครับ
แต่ด้วยอากาศที่ร้อนระอุระดับกว่าสี่สิบองศา กลางแดดสดๆ
เลยแทบไม่มีใครอยากออกแรงปีนป่ายอะไรทั้งนั้น

ด้วยความอยากรู้
เพื่อนร่วมคณะของเราคนนึงจึงปีนขึ้นไปดูให้เห็นกับตา
นัยว่ามาแล้วไม่รู้จะได้มาอีกรึเปล่า เลยขอดูเสียหน่อย

ปีนขึ้นไปดูแล้วก็ร้อง อ๋อ... เสียงดัง แล้วก็ไม่พูดอะไร...
เอ้า... แล้วอย่างนี้มันก็ยิ่งกระตุ้นต่อมอยากของคนอื่นๆ เข้าให้อีก

คนแรกโดดลงมาแล้ว คนที่สองเลยสวนปีนขึ้นไป
ดูแล้วก็ร้อง อ๋อ... เสียงดังอีกคน โดยไม่ได้นัดหมาย
เอ๊ะ อะไรกันนะนี่

ในที่สุดเราแทบทุกคนก็ได้ขึ้นไปข้างบนแท่งคอนกรีตนั้น
แล้วร้อง อ๋อ... โดยไม่มีใครพูดอะไรเพิ่มอีก

ครบถ้วนหมดทุกคนแล้วนั่นแหละ จึงค่อยหัวเราะกันลั่น
ว่าบนแท่งคอนกรีตใหญ่นั้น ไม่มีอะไรเลยจริงๆ
มีแต่ฝาถังน้ำล๊อกกุญแจลูกเขื่องเอาไว้ให้ดู ก็เท่านั้น

แล้วใครคนนึงก็บอกว่า
ไม่มีใครจะบอกเล่าอะไรเรารับรู้ได้หมดทุกเรื่องหรอก
ของแบบนี้ มันต้องลำบากกันหน่อย
"ต้องปีนขึ้นไป อ๋อ... กันเอาเอง" ว่างั้น

อินเดีย ก็เหมือนกันครับ
ถ้าเรามัวตั้งข้อรังเกียจ กับสิ่งที่เพียงแค่ได้รับคำบอกเล่ามาปากต่อปาก
เมื่อไหร่เราจะได้ประสบการณ์เพิ่มเล่าครับ

ผมแนะนำว่า คุณๆ ไป อ๋อ... กันเอาเองที่ อินเดีย ดีกว่า
อย่าให้ผมเล่าอะไรเลยครับ

รูปจากทริปนี้ คอยติดตามชมได้ครับ

 กลอเรีย เอสเตฟาน ที่ผมได้พบ 


กรกฎาคม 2551

ไปทำงานที่ตุรกีเที่ยวล่าสุด มีเรื่องราวหลายอย่างที่น่าประทับใจ

หนึ่งในนั้นคือ ผมได้พบปะอย่างใกล้ชิดกับ นักร้องดังระดับโลก
ชื่อ กลอเรีย มาเรีย มิราโกรซา ฟายาร์โด การ์เซีย
ไม่ต้องสงสัยครับ เธอคือ กลอเรีย เอสเตฟาน ที่ท่านรู้จักนั่นเอง

เธอไปเปิดการแสดงในงานประชุมนานาชาติของกลุ่มผลิตภัณฑ์ โซนี่
ที่นครอิสตันบูล ประเทศตุรกี คืนก่อนหน้านั้น

แน่นอนว่า ผมไม่มีสิทธิได้เข้าไปดูเธอแสดงหรอกครับ
ผมเป็นแค่คนทำทัวร์ให้กับโซนี่คนหนึ่งเท่านั้น

วันรุ่งขึ้น เราต้องเดินทางต่อไปยังกรุงเอเธนส์ด้วยสายการบินตุรกี
โอ... ไม่น่าเชื่อว่าผมจะได้พบกับเธอโดยบังเอิญในเที่ยวบินเดียวกัน

พลาดไม่ได้รีบคว้ากล้องส่วนตัวมาขอเธอและครอบครัวถ่ายรูปด้วย
ก่อนจะแยกกันขึ้นบิน
ในรูปนี้จึงมีผม กับ กลอเรีย เอสเตฟาน
รวมทั้งสามีเธอ เอมิลิโอ เอสเตฟาน แห่ง ไมอามี่ ซาวนด์ แมชชีน
กับลูกสาวขี้อายของเธอ เอมิลี มารี ที่ผมต้องเรียกให้เข้ากล้องด้วยกัน

น่ารักเป็นกันเองดีทั้งครอบครัวเลยครับ
ประทับใจผมด้วย เพราะได้ติดตามงานของเธอและสามีมาระยะหนึ่ง
เมื่อสมัยผมเรียนมหาวิทยาลัย

กลอเรีย เอสเตฟาน เป็นนักร้องเพลงละตินป๊อปชาวคิวบา
ที่ไปโด่งดังในฟลอริดา อเมริกา หลังจากที่เธออพยพไปอยู่ที่นั่น
เธอมีผลงานติดอันดับเพลงดังระดับโลกหลายเพลง
อย่าง Dr.Beat หรือเพลง Conga ที่เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับเป๊บซี่
เธอยังเคยเป็นนักร้องนำในมหกรรมกีฬาโอลิมปิค
และซุปเปอร์โบวล์ด้วยครับ

 ปริศนาเลข 33 ของ เกาดี้ 


กรกฎาคม 2551

ไปเยือนแคว้นคาตาลุนย่า ของสเปน มาหลายครั้ง
โดยเฉพาะที่นครใหญ่ บาร์เซโลน่า

หนึ่งในที่ที่ต้องไปเที่ยวชมให้ได้ ก็คือ "โบสถ์แห่งครอบครัวที่บูชา"
แปลไทยแล้วไม่เพราะเลยนะครับ (ผมแปลเองแหละ)
ซึ่งจริงๆ ชื่อสเปนยาวๆ เรียกย่อว่า สกราด้า ฟามิเลีย
หรือ Sacred Family ในแบบอังกฤษ

โบสถ์นี้เป็นโบสถ์เอกชน ที่ได้มีการว่าจ้างศิลปินใหญ่
นาม อันโตนี เกาดี้ เป็นผู้ออกแบบสร้างสรรงานวิศวะสถาปัตย์

งานสร้างโบสถ์คาธอลิคหลังนี้ เริ่มต้นปี 2425
จนถึงวันนี้งานยังไม่เสร็จสิ้น ยังสร้างกันอยู่อย่างพิถีพิถัน
โดยคาดว่าน่าจะแล้วเสร็จราวปี 2569 โน่น

ตัวเกาดี้เองออกแบบและคุมงานสร้างอยู่สิบห้าปีแล้วก็ลาโลกนี้ไป
ฝากงานชิ้นนี้ให้รุ่นน้องสานต่อ

มีหลายส่วนให้ได้ไปศึกษา ไปเที่ยวชม
แต่ผมชอบรูปข้างบนนี้ที่เป็นแนวคิดอันน่าทึ่งอันหนึ่งของศิลปิน เกาดี้

ลองรวมตัวเลขแต่ละแถว แนวนอน แนวตั้ง ทะแยงมุม ซ้าย ขวา
หรือแม้แต่แบ่งเป็นสี่ส่วน แล้วรวมเลขในแต่ละกล่อง
ผลลัพธ์เท่ากันหมด คือ 33
นี่คือตัวเลขอายุของพระเยซูเมื่อตอนถูกตรึงกางเขนนั่นเอง !!

น่าทึ่งใช่ไหมครับ ว่า เกาดี้ นอกจากจะเป็นศิลปินอาร์ตนูโว
ที่เป็นเลิศในผลงานแล้ว ยังมีความสามารถในการคิดคำนวณด้วย

รูปจากทริปนี้ คอยชมอีกนิดครับ

 เกาะคิวชู เกาะใต้ที่น่าชม 


เมษายน 2551

ไปญี่ปุ่นคราวนี้ เป็นครั้งแรกครับ ที่ผมไม่ได้ไปเมืองหลวง
ทั้งโตเกียว เกียวโต หรือโอซาก้า
แต่ได้ไปเที่ยวเฉพาะเกาะใต้สุดของประเทศญี่ปุ่น
บินเข้าออกที่เมืองฟุกุโอกะ เกาะคิวชูครับ

เกาะคิวชูเป็นเกาะใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่สามของประเทศญี่ปุ่น
มีเมืองที่สำคัญๆ หลายเมือง ที่เรารู้จักกันก็เป็น ฟุกุโอกะ เมืองท่าและเมืองใหญ่ที่สุดของเกาะนี้
เมืองเบ๊บปุ เมืองแห่งธารน้ำแร่ร้อนธรรมชาติ และภูเขาไฟ
เมืองคุมาโมโตะ เมืองแห่งการปกครองและวัฒนธรรมชาวใต้
และ เมืองนางาซากิ เมืองท่าเปิดรับวัฒนธรรมต่างถิ่นแต่โบราณ
เมืองอุตสาหกรรม เมืองอู่ต่อเรือ และที่สำคัญ
เหยื่อของลูกระเบิดปรมาณู จุดจบของสงครามโลกครั้งที่สอง
เมื่อกว่าหกสิบปีมาแล้วด้วยครับ

ธรรมชาติ ภูมิประเทศตามเส้นทางนี้ มีความสวยงามอย่างมากครับ
นับว่ามีความคล้ายคลึงกับการท่องเที่ยวแถบบาวาเรียเยอรมันตอนใต้
แถวออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์นั่นเลยทีเดียว

อาหารการกินอุดมสมบูรณ์พร้อมสรรพทุกอย่าง กินดีกินอร่อย
ผู้คนหน้าตาสะสวย เป็นมิตรเป็นเจ้าบ้านที่ดีด้วย
ประทับใจดีทีเดียวครับ

แนะนำเส้นทางนี้ครับ
สำหรับคนที่เคยไปทางเกาะใหญ่ๆ เมืองใหญ่ๆ มาแล้ว
ที่ญี่ปุ่น

ดูรูปจากทริปนี้ คลิกเบาๆ ที่นี่เลยครับ